Wanneer is een huis echt
een ‘huis naar je hart’?

“In mijn huis woon ik. Ik bepaal wie en wat erin staat en wat er gebeurt. Ik heb mijn eigen spullen om me heen. Mijn huis en zeker mijn eigen kamer zijn ingericht naar mijn smaak en afgestemd op mijn behoeften. Heb ik hulp nodig, dan moet de hulp er zijn. Ik ben geen tijdelijke gast die er logeert. Ik mag me dus gedragen zoals ik doe. Ik hoef me niet groot te houden, maar mag mezelf zijn. Ik kan dus ook af en toe verdrietig, boos of onredelijk zijn. 
Ik voel me thuis in mijn huis. Het is leuk om elders te zijn. Maar als ik moe ben, wil ik naar huis. Thuis kom ik tot rust. En het belangrijkste zijn natuurlijk de mensen van wie ik houd. Waar zij zijn, daar is mijn thuis.
Moet ik ooit naar een verpleeghuis, dan moet het een huis zijn van mijn hart. Een huis waar ik me thuis voel: met mijn eigen kamer, mijn eigen spulletjes en met heel aardige en gelijkgestemde medebewoners en medewerkers.”

Antoinette Vietsch,
Tweede Kamer-lid voor het CDA (2002-2010) en lid van Vereniging Het Zonnehuis.

“‘Thuis’ is waar je hart ligt. Het huis, de omgeving, de mensen waarmee je je verbonden voelt. Wanneer iemand naar een woonzorglocatie verhuist, is dat een ingrijpende gebeurtenis. Daar zijn we ons binnen de Zonnehuis Groep zeer van bewust. Ook van de mogelijke gevolgen voor de gezondheid. Want, zoals de Wereld Gezondheidsorganisatie omschrijft, gezondheid omvat zowel lichamelijk, geestelijk als sociaal welzijn. De basis voor iemands gezondheid ligt daarom in zijn ‘thuis’ en die basis willen wij voor onze cliënten zoveel mogelijk waarborgen. Natuurlijk behandelen we aandoeningen en gebreken op professionele wijze, maar gezien vanuit de cliënt en zijn familie draait het vooral om wonen en welzijn. We zetten ons er daarom voor in dat elke bewoner zijn of haar plek vindt binnen de nieuwe sociale gemeenschap – samen met de naaste familie, mantelzorgers en vrijwilligers. Zij moeten zich in deze situatie ook thuis voelen. Met dit als uitgangspunt doen de bestuurders binnen de Zonnehuis Groep hun fantastische werk.”

Arnold Burlage,
directeur Zonnehuis Groep

“Ik wil mijn hele leven mijn zelfstandigheid behouden, mijn eigen leven kunnen inrichten zoals ik dat wil. Ook wanneer ik naar een woonzorgomgeving verhuis. Daar is geen plaats voor betutteling. Mijn kleinkinderen moeten een nachtje kunnen blijven slapen en als ik pannenkoeken wil eten om zes uur ’s avonds, of spaghetti om zeven uur, dan moet dat kunnen. In het huis naar mijn hart ontmoeten jong en oud elkaar. De kapper, de huisarts, het restaurant, het café: ze hebben een buurtfunctie. De zorggemeenschap houdt niet op bij de muren van dit huis.
Nu al zijn er huizen in Nederland waar ik dit terugzie. Maar nog veel te weinig. Hier ligt een taak voor de overheid en voor de zorg zelf. En voor de ouderen natuurlijk. Mijn generatie, de babyboomers, de ‘protestgeneratie’, wij nemen geen genoegen met de huidige situatie. We zullen eisen dat het verbetert en daar ook zelf aan bijdragen.”

Jan Slagter,
oprichter en directeur van Omroep Max

“Een huis naar je hart is daar waar je thuis bent. Waar je jezelf kunt zijn, met je eigen spulletjes om je heen. Waar je verzorgd wordt door mensen die weten wie je bent en die luisteren naar wat je zegt - of je daar de woorden nog voor hebt of niet. Waar je kan meebeslissen over het avondeten en vervolgens de kookluchtjes ruikt. Waar je zo min mogelijk vreemde gezichten ziet in je huiskamer, waar je je veilig en geborgen voelt en waar je kunt blijven wonen tot aan je dood. Zo’n huis is echt een huis naar je hart.”

Selma te Boekhorst,
kennismanager Ideon en promovendus onderzoek kleinschalig wonen